Wsp\u00f3\u0142czesny szpic wilczy to w zasadzie wynik hodowli dw\u00f3ch ras: wolfspitz i keeshond. Bezsprzeczne jest ich podobie\u0144stwo zewn\u0119trzne i charakter, ale pochodzenie i historia zupe\u0142nie inne. Obecnie potraktowane, jako jedna rasa: szpic „wilczy”, oceniane s\u0105 na tym samym ringu wystawowym te, kt\u00f3re wywodz\u0105 si\u0119 od wolfspitz\u00f3w i te bli\u017csze keeshondowi. W wyniku tak prowadzonej hodowli nie mo\u017cna ju\u017c w zasadzie jednoznacznie okre\u015bli\u0107, do kt\u00f3rego niejako typu nale\u017c\u0105. <\/p>\n\n\n\n
Mo\u017cna przyj\u0105\u0107, \u017ce szpic wilczy w swej pierwotnej formie to wolfspitz. Dowodem na to, \u017ce rasa ta istnia\u0142a ju\u017c od ponad 5000 lat s\u0105 znaleziska ko\u015bci w budowlach palowych w Szwajcarii i po\u0142udniowych Niemczech. W wykopaliskach (datowanych na okres neolitu) z Obermeilen nad Jeziorem Zurychskim i Mosseedorfsee ko\u0142o Berna na obszarze dzisiejszej Szwajcarii, znaleziono pierwsze szcz\u0105tki zwierz\u0105t domowych, w tym r\u00f3wnie\u017c ps\u00f3w. Badaj\u0105cy i opisuj\u0105cy to odkrycie s\u0142awny bazylejski zoolog i paleontolog Karl Ludwig R\u00fctimeyer zauwa\u017cy\u0142, \u017ce jak na tamte czasy w do\u015b\u0107 daleko po\u0142o\u017conych od siebie wsiach budowli palowych, \u017cy\u0142y psy o stosunkowo ujednoliconym wygl\u0105dzie. \u015awiadczy to o tym, \u017ce nie nast\u0105pi\u0142o wtedy jeszcze zr\u00f3\u017cnicowanie na poszczeg\u00f3lne rasy.<\/p>\n\n\n\n
D\u0142ugo\u015b\u0107 podstawy znalezionych czaszek waha\u0142a si\u0119 od 130 do 150 mm. By\u0142y to zatem, psy znacznie mniejsze od \u017cyj\u0105cych w\u00f3wczas na tym terenie wilk\u00f3w. R\u00fctimeyer nazwa\u0142 je psami torfowymi. Kolejne badania prowadzone w Bernie przez prof. dr Th. Studera obejmuj\u0105ce 1800 lat (od epoki kamienia do epoki br\u0105zu) wykazuj\u0105 ju\u017c znacznie wi\u0119ksz\u0105 r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 ni\u017c znaleziska R\u00fctimeyera. W roku 1901 w „Drzewie genealogicznym ras ps\u00f3w” Studer podaje psa torfowego R\u00fctimeyera (Canis familiaris palustris R\u00fctimeyer) jako form\u0119 pierwotn\u0105 wszystkich dzisiejszych szpic\u00f3w oraz terier\u00f3w, sznaucer\u00f3w i pinczer\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Szpic stanowi niew\u0105tpliwie jedn\u0105 z najstarszych form psa domowego i uwa\u017cany jest przez wielu badaczy za przodka wszystkich ras europejskich. Psy w typie szpica pojawi\u0142y si\u0119 wsz\u0119dzie bardzo wcze\u015bnie, bez ingerencji cz\u0142owieka w rozumieniu dzisiejszej hodowli ps\u00f3w rasowych. Nie by\u0142y one jedynie zwierz\u0119tami wa\u0142\u0119saj\u0105cymi si\u0119 po okolicy, \u017cy\u0142y tam gdzie psy trzymano oraz hodowano w domach i obej\u015bciach. <\/p>\n\n\n\n
Pod koniec XIX w. powstawa\u0142y te\u017c teorie, kt\u00f3re wskazywa\u0142y na zupe\u0142nie odmienne pochodzenie szpic\u00f3w. Ze wzgl\u0119du na ich podobie\u0144stwo fizyczne do szpic\u00f3w nordyckich tam w\u0142a\u015bnie szukano pocz\u0105tk\u00f3w szpica europejskiego, kt\u00f3ry nast\u0119pnie rozprzestrzeni\u0142 si\u0119 po ca\u0142ych Niemczech. Ju\u017c w\u00f3wczas spotka\u0142y si\u0119 one z kontrargumentami badaczy, kt\u00f3rzy wskazywali na znaczne r\u00f3\u017cnice w charakterze obu grup i stali na stanowisku, \u017ce historia szpica europejskiego rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 jednak w Niemczech. <\/p>\n\n\n\n
Szpice cieszy\u0142y si\u0119 do\u015b\u0107 zmienn\u0105 popularno\u015bci\u0105. Od wszechobecnych do niemal ca\u0142kowicie zapomnianych, nigdy jednak zupe\u0142nie nie znikn\u0119\u0142y. Ju\u017c pod koniec XIX w. s\u0142ycha\u0107 by\u0142o ubolewania kynolog\u00f3w europejskich nad spadkiem liczebno\u015bci wolfspitz\u00f3w, brakiem dba\u0142o\u015bci o zachowanie czysto\u015bci rasy i og\u00f3lnie ma\u0142\u0105 popularno\u015b\u0107 tych ps\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n
W 1901r. na wystawie w Bazylei zaprezentowano wysokiej klasy szpica wilczego i od tego czasu rasa ta zacz\u0119\u0142a si\u0119 intensywnie rozwija\u0107 w Szwajcarii. Sprowadzaj\u0105c doskona\u0142e egzemplarze w nast\u0119pnych latach Szwajcarzy osi\u0105gn\u0119li tak dobre wyniki w hodowli, \u017ce Niemcy zacz\u0119li pozyskiwa\u0107 zwierz\u0119ta hodowlane ze Szwajcarii z uwagi na ich walory. Mimo stara\u0144 mi\u0142o\u015bnik\u00f3w szpica ich ma\u0142a liczebno\u015b\u0107 zawsze budzi\u0142a obawy czy uda si\u0119 uratowa\u0107 ras\u0119. Po roku 1945 szpice nale\u017ca\u0142y do rzadko\u015bci. <\/p>\n\n\n\n
Szwajcarski kynolog Fritz Leimgruber nawo\u0142ywa\u0142 do zachowania tej rasy, a braku zainteresowania szpicami dopatrywa\u0142 si\u0119 tylko w rozbie\u017cno\u015bciach wewn\u0105trzklubowych pisz\u0105c: „Ma\u0142ostkowo\u015b\u0107 i ma\u0142oduszno\u015b\u0107, zazdro\u015b\u0107 i nie\u017cyczliwo\u015b\u0107 w\u015br\u00f3d hodowc\u00f3w maj\u0105 niekorzystny wp\u0142yw na uznanie i rozpowszechnienie si\u0119 rasy”.
Znacznie nowsz\u0105 histori\u0119 ma druga rasa uznana r\u00f3wnie\u017c za szpica wilczego – keeshond. To w\u0142a\u015bnie on pochodzi z p\u00f3\u0142nocy i jest wynikiem krzy\u017c\u00f3wek samoyeda, szarego elkhounda, mniejszych szpic\u00f3w niemieckich a nawet (jak podaj\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142a angielskie) chow-chowa. Jego wzrost 43-48 cm oraz waga 25-30kg, sprawia\u0142a, \u017ce by\u0142 nieco mniejszy od wolfspitza.<\/p>\n\n\n\n
Cz\u0119\u015bciej te\u017c wyst\u0119powa\u0142o bardzo ciemne umaszczenie z charakterystycznymi jasnymi okularami. Keeshond by\u0142 niezwykle popularny w Holandii. Nosi\u0142 miano „psa ludu” z uwagi na to, \u017ce by\u0142 ulubionym psem najliczniejszej, ci\u0119\u017cko pracuj\u0105cej grupy jak\u0105 stanowili holenderscy flisacy. Dzieje tego „holenderskiego psa rzecznego” uk\u0142ada\u0142y si\u0119 podobnie jak wolfspitza i po latach du\u017cego zainteresowania ras\u0105 nast\u0105pi\u0142 d\u0142ugi okres spadku popularno\u015bci. Dopiero po 1920r., zatroszczyli si\u0119 o ni\u0105 kynolodzy brytyjscy i wiele egzemplarzy sprowadzono w\u00f3wczas do Anglii. W 1957r. keeshond Volkrijk z Vorden zdoby\u0142 nawet BiS na wystawie Crufta. Szybko wzrastaj\u0105ca popularno\u015b\u0107 i starania o zarejestrowanie szpica wilczego jako rasy angielskiej, spowodowa\u0142a, \u017ce przywo\u017cono tam r\u00f3wnie\u017c wolfspitze i od tej pory hodowano wsp\u00f3lnie z keeshondami. <\/p>\n\n\n\n
Potraktowanie obu ras jako jednej i brak dba\u0142o\u015bci o zachowanie ich odr\u0119bno\u015bci sta\u0142o si\u0119 najwi\u0119kszym prze\u0142omem w hodowli. Nast\u0105pi\u0142o w zasadzie powstanie krzy\u017c\u00f3wki wolfspitz\/kesshond nazwanej szpic wilczy. S\u0105 jednak kraje (g\u0142\u00f3wnie w Ameryce P\u00f3\u0142nocnej) traktuj\u0105ce te rasy oddzielnie. Od tej pory spotyka si\u0119 r\u00f3\u017cne nazewnictwo stosowane przy tej rasie. D\u0142ug\u0105 histori\u0119 ma r\u00f3wnie\u017c sama nazwa rasy. <\/p>\n\n\n\n
Okre\u015blenie „szpic niemiecki” nie jest miarodajne w odniesieniu do pochodzenia tych ps\u00f3w cho\u0107 „Spitzhund” pojawia si\u0119 po raz pierwszy w 1450 r. w „regulaminie domowym”, w kt\u00f3rym pewien niemiecki hrabia zabrania\u0142 s\u0142u\u017cbie domowej wyzywania si\u0119 przy u\u017cyciu tego s\u0142owa. Mo\u017cna z tego wnioskowa\u0107, \u017ce szpice wyst\u0119powa\u0142y wtedy w dolnym biegu Renu i by\u0142y one do\u015b\u0107 popularne. Na pocz\u0105tku XVIII w., „szpice pilnuj\u0105ce” wyst\u0119powa\u0142y do\u015b\u0107 licznie w po\u0142udniowych Niemczech gdzie nazywano je „Pommer” lub „Pommerle”. Trzymane przez Szwab\u00f3w czarne odmiany szpica nosi\u0142y nazw\u0119 „Mannheimern” i „Spitzer”. W tym czasie nazwa „Spitzer” by\u0142a te\u017c powszechnie znana w Szwajcarii. <\/p>\n\n\n\n
We Francji szpice ma\u015bci wilczastej nazywano „Loup-loup d\u2019Alsace” (wilczek alzacki). W Anglii „Wolf-dog”. Niemcy u\u017cywaj\u0105 nazwy „Wolfspitz”, kt\u00f3ra jest jednocze\u015bnie nazw\u0105 oficjaln\u0105 FCI, cho\u0107 cz\u0119sto spotykan\u0105 form\u0105 jest te\u017c „Wolfsspitz”. Nazwa „Keeshond” pochodzi od do\u015b\u0107 popularnego w Holandii imienia m\u0119skiego Kees. Na pocz\u0105tku rewolucji francuskiej przyw\u00f3dca holenderskiego ruchu patriotycznego Kees de Gyselaer posiada\u0142 takiego psa. Od jego imienia nazwano ras\u0119, a sam pies sta\u0142 si\u0119 niemal symbolem patriotyzmu i oporu holenderskiej klasy \u015bredniej i posp\u00f3lstwa Brak natomiast jakichkolwiek podstaw, aby u\u017cywa\u0107 nazwy „szpic wilczasty” – powsta\u0142ej prawdopodobnie z niezbyt dok\u0142adnego t\u0142umaczenia. <\/p>\n\n\n\n
W Polsce szpic wilczy ma swoje sta\u0142e grono zwolennik\u00f3w, ale w dalszym ci\u0105gu jest niezwykle rzadko spotykan\u0105 ras\u0105. Co prawda publikowane bardzo pochlebne opinie kynolog\u00f3w, \u017ce „w Polsce jest to rasa ma\u0142o popularna i wymagaj\u0105ca zwi\u0119kszenia pog\u0142owia z uwagi na doskona\u0142e w\u0142a\u015bciwo\u015bci jako psa towarzysza o efektownym wygl\u0105dzie”(1991r.) brzmi\u0105 optymistycznie, ale nie wp\u0142yn\u0119\u0142y bynajmniej na zwi\u0119kszenie ich liczebno\u015bci w jaki\u015b znaczny spos\u00f3b. Obecnie jest ich oko\u0142o setki, a na wi\u0119kszo\u015bci wystaw prezentowane s\u0105 tylko pojedyncze egzemplarze. 30 lat temu na do\u015b\u0107 presti\u017cowej I Wiosennej Mi\u0119dzynarodowej Wystawie Ps\u00f3w Rasowych w Opolu zaprezentowano w klasie otwartej 3 psy – wszystkie w r\u0119kach hodowc\u00f3w z NRD. <\/p>\n\n\n\n
Po kolejnych 20-tu latach na wi\u0119kszo\u015bci wystaw nie mo\u017cna by\u0142o spotka\u0107 tej rasy (Katowice, Bytom, Warszawa, Zakopane – 0 szt.), cho\u0107 na I Zimowej Wystawie klubowej zg\u0142oszono ich ju\u017c 6. Rok p\u00f3\u017aniej na klub\u00f3wk\u0119 w Olsztynie (1994r.) zg\u0142oszono tylko 1 psa. Tym bardziej cieszy, \u017ce ostatnie lata – klubowa wystawa Lublin 2002 i \u0141\u00f3d\u017a 2003 zgromadzi\u0142y ju\u017c wi\u0119ksze stadko szpic\u00f3w wilczych (17, 19 zg\u0142osze\u0144). <\/p>\n\n\n\n
Na szcz\u0119\u015bcie hodowcy w Polsce dbaj\u0105 o jako\u015b\u0107 szczeni\u0105t, dysponuj\u0105 od dawna bardzo dobrym materia\u0142em hodowlanym (wysokiej klasy importy poszerzaj\u0105 mo\u017cliwo\u015bci uzyskania jeszcze lepszych rezultat\u00f3w). Panuj\u0105ca mi\u0119dzy hodowcami atmosfera pe\u0142na \u017cyczliwo\u015bci, sprzyja ka\u017cdemu kto zechce poszerzy\u0107 grono w\u0142a\u015bcicieli szpic\u00f3w wilczych. Hodowle, kt\u00f3re przyczyni\u0142y si\u0119 do rozwoju tej rasy w kraju to: \u201dAlbus\u201d, \u201dCie\u0144 Wilka\u201d, „Logones”, „Patland” i „Patland II”, „Punkt Widzenia”, „Quid”, „Tulas”, „Z G\u00f3rki Gucia”, „Z\u0142oty Szpic”, „Z Nied\u017awiedziej Gawry”.<\/p>\n\n\n\n
Jedn\u0105 z najwi\u0119kszych propagatorek tej rasy jest bez w\u0105tpienia pani Urszula Szreder z Raciborza, w\u0142a\u015bcicielka utytu\u0142owanych reproduktor\u00f3w: CYMES Primo Loco i CARUS Przybysz z Matplanety. Mo\u017cliwe, \u017ce brak wi\u0119kszego zainteresowania t\u0105 ras\u0105 wynika z tego, \u017ce g\u0142\u00f3wn\u0105 zalet\u0105 szpica wilczego jest jego „zwyczajno\u015b\u0107”. W zasadzie to tak „psi pies”, tak optymalny wielko\u015bci\u0105 i uniwersalny, a bior\u0105c pod uwag\u0119 dodatkowo skromno\u015b\u0107 hodowc\u00f3w, kt\u00f3rzy zajmuj\u0105 si\u0119 t\u0105 ras\u0105, mo\u017cna zrozumie\u0107 dlaczego trudno mu zdoby\u0107 rozg\u0142os. Na rynku reklamy sprzeda\u017cy szczeni\u0105t, gdzie ponadprzeci\u0119tny u\u015bcisk szcz\u0119k, nienaturalny kolor czy ekstremalne gabaryty maj\u0105 wi\u0119ksze szanse ni\u017c zalety rasy tak „niezwyk\u0142ej w swej zwyczajno\u015bci” szpic wilczy mo\u017ce zosta\u0107 niedostrze\u017cony. Niew\u0105tpliwie dobr\u0105 stron\u0105 tego, \u017ce szpice nie by\u0142y nigdy zbyt popularne jest to, i\u017c nigdy nie sta\u0142y si\u0119 ofiarami mody, kt\u00f3ra zaszkodzi\u0142a wielu rasom.<\/p>\n\n\n\n
Szpic wilczy ma wiele do zaoferowania swoim w\u0142a\u015bcicielom, przede wszystkim wspania\u0142y charakter i temperament kszta\u0142towany przez wieki. Og\u00f3lnie szpice u\u017cywano do r\u00f3\u017cnych cel\u00f3w. By\u0142y g\u0142\u00f3wnie str\u00f3\u017cami podw\u00f3rza i pola. Towarzyszy\u0142y te\u017c wo\u017anicom. Na po\u0142udniu Niemiec by\u0142y to najcz\u0119\u015bciej czarne i \u017c\u00f3\u0142tawe odmiany a w dolnej i g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci Renu wi\u0119ksze szpice wilczaste. Ju\u017c w\u00f3wczas bardzo pozytywnie oceniano ich prac\u0119: „Jakiego by im nie przydzieli\u0107 zadania, zawsze okazuj\u0105 si\u0119 wiernymi, odwa\u017cnymi i nieprzekupnymi str\u00f3\u017cami”. Okres kiedy transport towar\u00f3w odbywa\u0142 si\u0119 za pomoc\u0105 woz\u00f3w ci\u0105gni\u0119tych przez konie by\u0142 rozkwitem popularno\u015bci szpic\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n
Szpic \u015bwietnie porozumiewa\u0142 si\u0119 nie tylko z wo\u017anic\u0105, obok kt\u00f3rego cz\u0119sto siedzia\u0142 na ko\u017ale, ale te\u017c i z parobkami oraz ko\u0144mi. Zgrabnie porusza\u0142 si\u0119 po za\u0142adowanym pakunkami wozie. Bieg\u0142 przed ko\u0144mi, pobudzaj\u0105c je do szybszego tempa. Potrafi\u0142 je w krytycznych sytuacjach szczekaniem lub naskakiwaniem sk\u0142oni\u0107 do wymini\u0119cia przeszkody czy wyci\u0105gni\u0119cia wozu z b\u0142ota. Dzi\u0119ki takiemu pomocnikowi wo\u017anica m\u00f3g\u0142 niejednokrotnie odda\u0107 si\u0119 drzemce, gdy szpic kierowa\u0142 zaprz\u0119giem. Doskonale pilnowa\u0142y powierzonych im przedmiot\u00f3w, nawet podczas nieobecno\u015bci pana. <\/p>\n\n\n\n
T\u0105 samodzielno\u015b\u0107 podczas pracy b\u0142\u0119dnie czasami odbierano jako przejaw wi\u0119kszego przywi\u0105zania do rzeczy w\u0142a\u015bciciela ni\u017c do samego cz\u0142owieka. Szpice sprawdza\u0142y si\u0119 zreszt\u0105 wsz\u0119dzie tam, gdzie trzeba by\u0142o czego\u015b pilnowa\u0107. W Stuttgarcie do drugiej wojny \u015bwiatowej sta\u0142 pomnik przedstawiaj\u0105cy winogrodnika wraz ze swym „szpicem winnym”. Wykorzystywany do pilnowania winnic przegania\u0142 z nich wszystkich nieproszonych go\u015bci, \u0142\u0105cznie z ptakami. Dawna nazwa „szpic pilnuj\u0105cy” odnosi\u0142a si\u0119 do psa pas\u0105cego owce. F.Specht (1872r) pisze: „…owczarek (Canis pecuaris) ze swoimi najr\u00f3\u017cniejszymi odmianami g\u0142adko- i d\u0142ugow\u0142os\u0105, nale\u017cy przede wszystkim do szpic\u00f3w!”. Pomnik ostatniego pasterza kr\u00f3w w Bochum przedstawia pasterza z psem, kt\u00f3ry niew\u0105tpliwie jest du\u017cym szpicem, a jednocze\u015bnie przypomina pierwsze formy owczark\u00f3w d\u0142ugow\u0142osych.<\/p>\n\n\n\n
W odr\u00f3\u017cnieniu od szpic\u00f3w nordyckich szpice wilcze nie maj\u0105 zami\u0142owania do polowa\u0144. S\u0105 te\u017c ca\u0142kowicie przywi\u0105zane do domu oraz towarzystwa cz\u0142owieka. Nieufno\u015b\u0107 do wszystkiego co obce, po\u0142\u0105czona z nieprzekupn\u0105 wierno\u015bci\u0105 oraz zupe\u0142ny brak sk\u0142onno\u015bci do w\u0142\u00f3cz\u0119gostwa i k\u0142usownictwa w parze z przys\u0142owiow\u0105 czujno\u015bci\u0105 uczyni\u0142y z wolfspitza najlepszego w\u015br\u00f3d innych ras faworyta przywi\u0105zanego do domu i obej\u015bcia. Z tego w\u0142a\u015bnie powodu Niemiecki Zwi\u0105zek \u0141owiecki zwr\u00f3ci\u0142 szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 na t\u0119 ras\u0119. <\/p>\n\n\n\n
Jako pierwszy wyst\u0105pi\u0142 z postulatem zwi\u0105zek Prus Wschodnich, aby wsz\u0119dzie tam gdzie musi zosta\u0107 zastrzelony k\u0142usuj\u0105cy pies, w\u0142a\u015bciciel m\u00f3g\u0142 tanio kupi\u0107 szpica wilczego. Zapewni\u0107 to mia\u0142o bezpiecze\u0144stwo zwierzynie \u0142ownej na polach i w lasach. Niemiecki Zwi\u0105zek Ochrony \u0141owieckiej uzna\u0142 szpica wilczego za psa „w najwy\u017cszym stopniu po\u017cytecznego” i zaleca\u0142 poszczeg\u00f3lnym landom prowadzenie hodowli tej rasy w czystej postaci co mia\u0142o gwarantowa\u0107 po\u017c\u0105dane cechy. <\/p>\n\n\n\n
Nie znaczy to bynajmniej, \u017ce szpice nie s\u0105 zdolne do upolowania zwierzyny. Radz\u0105 sobie z tym doskonale je\u015bli tylko zmuszone s\u0105 okoliczno\u015bciami do zdobywania po\u017cywienia „na w\u0142asn\u0105 \u0142ap\u0119”.<\/p>\n\n\n\n
Keeshond – pierwotnie pies flisak\u00f3w. Poprzez ciasnot\u0119 panuj\u0105c\u0105 na holenderskich \u0142ajbach wype\u0142nionych towarami, jeszcze lepiej dostosowa\u0142 si\u0119 do ograniczonej przestrzeni. Przewo\u017anicy cenili go za to, \u017ce nigdy nie przeszkadza\u0142 i nie kr\u0119ci\u0142 si\u0119 pod nogami. Przez lata by\u0142 „psem do ka\u017cdej roboty”. Keeshondy \u015bwietnie p\u0142ywaj\u0105. Zawzi\u0119cie t\u0119pi\u0142y te\u017c gryzonie, a doskona\u0142y s\u0142uch i dono\u015bne szczekanie zapewnia\u0142y, \u017ce nikt niepo\u017c\u0105dany nie dostanie si\u0119 na bark\u0119. <\/p>\n\n\n\n
S\u0142owo „u\u017cytkowo\u015b\u0107” w odniesieniu do szpica jest nieadekwatne. Bior\u0105c pod uwag\u0119 jego wszechstronno\u015b\u0107, trzeba przyzna\u0107, \u017ce wykonuje r\u00f3\u017cne zadania, ale nie podlega \u017cadnemu zaszufladkowaniu do jakiej\u015b specjalizacji. Trafniej jego przydatno\u015b\u0107 mo\u017cna by okre\u015bli\u0107 jako „u\u017cyteczno\u015b\u0107”. Du\u017ce mo\u017cliwo\u015bci przystosowania sprawiaj\u0105, \u017ce jest i efektownym towarzyszem i niezr\u00f3wnanym str\u00f3\u017cem. Obdarzone du\u017c\u0105 sprawno\u015bci\u0105 fizyczn\u0105 s\u0105 zdolne do pokonywania toru przeszk\u00f3d. Mo\u017cna wykorzysta\u0107 ich dociekliwo\u015b\u0107 i dok\u0142adno\u015b\u0107 do pracy na \u015bladzie a odpowiednio poprowadzone b\u0119d\u0105 sprawdza\u0107 si\u0119 nawet jako obro\u0144ca. Ich wrodzona szczekliwo\u015b\u0107 nie musi by\u0107 uci\u0105\u017cliwa przy odpowiednim u\u0142o\u017ceniu.<\/p>\n\n\n\n
Trudno\u015b\u0107 jak\u0105 sprawiaj\u0105 czasem przy tresurze nie wynika z braku inteligencji. Przeciwnie, s\u0105 one bystre i spostrzegawcze, lecz przy tym nieco samowolne, mo\u017cna by powiedzie\u0107 o wybuja\u0142ym indywidualizmie, przez co nie do\u015b\u0107 \u0142atwo poddaj\u0105 si\u0119 przewodnictwu cz\u0142owieka, z kt\u00f3rym od prawiek\u00f3w wsp\u00f3\u0142\u017cy\u0142y lecz nie musia\u0142y si\u0119 podporz\u0105dkowa\u0107. Przejawiaj\u0105 wi\u0119ksz\u0105 ch\u0119\u0107 do bycia z cz\u0142owiekiem ni\u017c do poddania si\u0119 jego woli.<\/p>\n\n\n\n
Kr\u00f3tka charakterystyka typ\u00f3w „wolf” oraz „kees” i ich predyspozycji mo\u017ce dopom\u00f3c w dokonaniu wyboru odpowiedniego szczeni\u0119cia pod k\u0105tem wykorzystania go do r\u00f3\u017cnych zada\u0144. Generalnie trzeba przyzna\u0107, \u017ce oba typy s\u0105 wyj\u0105tkowo inteligentne, \u017cywe, aktywne i wierne. Obdarzone siln\u0105 osobowo\u015bci\u0105, rzadko bywaj\u0105 agresywne, lubi\u0105 dzieci, dobrze toleruj\u0105 inne zwierz\u0119ta. Opisy, w kt\u00f3rych s\u0105 zaznaczone r\u00f3\u017cnice w charakterze odnajdziemy tylko w publikacjach kynologicznych kraj\u00f3w, gdzie w dalszym ci\u0105gu istnieje podzia\u0142 na dwie odmienne rasy. Wolfspitz: jest lojalny, szczekliwy, podejrzliwy w stosunku do obcych. <\/p>\n\n\n\n
W Anglii powiada si\u0119, \u017ce mo\u017cna pozna\u0107 jak bardzo szpic jest przywi\u0105zany do domu po tym z jak\u0105 pasj\u0105 go broni. Fizyczn\u0105 i psychiczn\u0105 dojrza\u0142o\u015b\u0107 osi\u0105gaj\u0105 w wieku 3 lat. Niek\u0142opotliwy w mieszkaniu. Samce mog\u0105 mie\u0107 tendencje do b\u00f3jek z innymi psami, nadaje si\u0119 na szkolenie obronne, wybitny str\u00f3\u017c, lubi dzieci. Keeshond: energiczny, nieco szczekliwy, pe\u0142en uroku, impertynencki, zawsze w gotowo\u015bci. Obecnie pies do towarzystwa, doskona\u0142a adoptuj\u0105cy si\u0119 do warunk\u00f3w miejskich. Czujny, nic nie ujdzie jego uwadze. <\/p>\n\n\n\n
Szpice nigdy nie by\u0142y zbytnio rozpieszczane i przechodzi\u0142y surow\u0105 selekcj\u0119. Temu zapewne zawdzi\u0119czaj\u0105 \u017celazne zdrowie oraz odporno\u015b\u0107 na trudy i choroby co przy ich d\u0142ugowieczno\u015bci jest szczeg\u00f3ln\u0105 zalet\u0105. Nie maj\u0105 te\u017c \u017cadnych specjalnych wymaga\u0144 ani \u017cywieniowych ani piel\u0119gnacyjnych. Dobra karma klasy super premium gwarantuje im optymalny rozw\u00f3j i utrzymuje ich sier\u015b\u0107 w odpowiedniej kondycji. Sk\u0142adniki jakimi wzbogacone s\u0105 tego typu karmy sprawiaj\u0105, \u017ce w\u0142os pomimo swej obfito\u015bci nie filcuje si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Z uwagi na cechy odziedziczone po przodkach mo\u017cna przyj\u0105\u0107, \u017ce wolfspitz nie ma sk\u0142onno\u015bci do alergii sk\u00f3rnych a linienie odbywa si\u0119 niezwykle intensywnie i kr\u00f3tko (przez 2 tygodnie – 2 razy do roku), co powinno uspokoi\u0107 wszystkich obawiaj\u0105cych si\u0119 problem\u00f3w z piel\u0119gnacj\u0105 sier\u015bci. Tak jak przedstawiciele ras, kt\u00f3re przyczyni\u0142y si\u0119 do powstania keeshond\u00f3w mog\u0105 mie\u0107 one wi\u0119ksze tendencje do alergii i bardziej rozregulowany proces wymiany w\u0142osa, przez co nale\u017ca\u0142oby zadba\u0107 nieco konsekwentniej o ich diet\u0119 i wspom\u00f3c cz\u0119stsz\u0105 piel\u0119gnacj\u0105 futra.<\/p>\n\n\n\n
Jedn\u0105 z niew\u0105tpliwych zalet szpica wilczego jest jego wygl\u0105d. Obecny wzorzec to wynik wieloletniej pracy wielu organizacji kynologicznych. Rozdzielenie poszczeg\u00f3lnych ras wed\u0142ug cech anatomicznych nie jest mo\u017cliwe w\u015br\u00f3d szpic\u00f3w. Kwalifikuje si\u0119 je do grupy V FCI wy\u0142\u0105cznie wed\u0142ug cech wygl\u0105du zewn\u0119trznego. Wszystkie rasy szpic\u00f3w maj\u0105 stosunkowo ma\u0142e stoj\u0105ce uszy, raczej kr\u0119py tu\u0142\u00f3w, stromo uk\u0105towane ko\u0144czyny i zakr\u0119cony, noszony na grzbiecie ogon. W\u0142os nigdy nie powinien by\u0107 falisty ani skr\u0119cony. Szpic wilczy swym wygl\u0105dem przykuwa uwag\u0119. Poj\u0119tne oczy o bystrym wyrazie i puszysty zakr\u0119cony ogon, nadaj\u0105 psu charakterystyczny wygl\u0105d zuchowato\u015bci. Jest jednym z bardziej efektownych ps\u00f3w, zawdzi\u0119czaj\u0105cych sw\u0105 urod\u0119 tylko naturalnemu urokowi.<\/p>\n\n\n\n
Wzorzec szpica wilczego na przestrzeni wiek\u00f3w nie zmieni\u0142 si\u0119 zbytnio, ale z czasem (zw\u0142aszcza gdy nast\u0105pi\u0142o po\u0142\u0105czenie typu „wolf” i „kees”) pewne cechy charakterystyczne dla pierwotnej formy zacz\u0119\u0142y mie\u0107 coraz mniejsze znaczenie. Warto je jednak przypomnie\u0107, aby wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie hodowane szpice nie zatraci\u0142y tych drobnych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w, o kt\u00f3re zabiegali tw\u00f3rcy i mi\u0142o\u015bnicy rasy. Ju\u017c w 1888r. Bungartz stwierdza: „Im po\u0142o\u017cony na grzbiecie ogon bli\u017cej si\u0119ga szyi, tym cenniejszy jest pies, d\u0142u\u017csze osobniki powinny by\u0107 wykluczone z hodowli”, co wskazuje, \u017ce kynolodzy przyk\u0142adali du\u017c\u0105 wag\u0119 do zachowania charakterystycznej kwadratowej sylwetki psa i prawid\u0142owo osadzonego ogona. <\/p>\n\n\n\n
W 1894 Beckmann opisuj\u0105c szpice wskazywa\u0142, \u017ce dowodem na czysto\u015b\u0107 rasy jest umaszczenie wilczaste z \u017c\u00f3\u0142tymi znaczeniami jako forma pierwotna szpica i uznaje j\u0105 jako wyj\u015bciow\u0105 do powstania innych odmian szpic\u00f3w niemieckich. Ma\u015b\u0107 czarna lub bia\u0142a mia\u0142a \u015bwiadczy\u0107 jego zdaniem o nie pe\u0142nej czysto\u015bci rasy. Z czasem uznali szpica o umaszczeniu wilczastym za najstarsz\u0105 form\u0119, zdecydowanie wi\u0119ksz\u0105 od swoich r\u00f3\u017cnokolorowych braci. Jako wada uznawana by\u0142a zbyt ciemna maska albo bia\u0142e plamy w umaszczeniu.<\/p>\n\n\n\n
W 1899r. Zwi\u0105zek Szpic\u00f3w Niemieckich przyj\u0105\u0142, \u017ce b\u0119dzie si\u0119 d\u0105\u017cy\u0107 do wyhodowania szpic\u00f3w z g\u0142ow\u0105 wilka. Po\u017c\u0105dane sta\u0142o si\u0119 lekkie wygarbienie grzbietu nosa. Za wady uznano silnie wysklepion\u0105 czaszk\u0119, szerokie policzki i wyra\u017any prze\u0142om czaszkowo-nosowy. <\/p>\n\n\n\n
W 1905 r. postanowiono ukierunkowa\u0107 hodowl\u0119 pod wzgl\u0119dem wielko\u015bci i od tej pory szpice wilcze mia\u0142y mie\u0107 przynajmniej 45 cm w k\u0142\u0119bie. Do niedawna zreszt\u0105 wielko\u015b\u0107 waha\u0142a si\u0119 od 45 do 55 cm (dopuszczalna wysoko\u015b\u0107 to nawet 60 cm – przy zachowaniu dobrych proporcji). Przy tym ca\u0142kiem s\u0142usznym wzro\u015bcie waga by\u0142a te\u017c odpowiednia: od 27 do 32kg. Wygl\u0105d szpica wilczego od 100 lat praktycznie nie uleg\u0142 zmianie. Obraz z 1905r. przedstawia psa, kt\u00f3ry odpowiada\u0142by r\u00f3wnie\u017c obowi\u0105zuj\u0105cemu do 1998r. wzorcowi. Wp\u0142yw wprowadzenia do hodowli keeshonda mo\u017cna zauwa\u017cy\u0107 po pojawieniu si\u0119 coraz liczniej ps\u00f3w, kt\u00f3re bardziej przypominaj\u0105 psy ozdobne ni\u017c og\u00f3lnou\u017cytkowe. <\/p>\n\n\n\n
Coraz wi\u0119cej spotyka si\u0119 ps\u00f3w szaro-srebrnych a nie wilczastych, z ciemniejszymi maskami i jasnymi okularami zamiast malowanego wok\u00f3\u0142 oczu rysunku (opisanego poni\u017cej we wzorcu). Zatracaj\u0105 surowo\u015b\u0107 rys\u00f3w a \u0142agodniejszy wyraz pyska, z kr\u00f3tsz\u0105 kuf\u0105 i coraz bardziej okr\u0105g\u0142ymi oczami zaczyna przypomina\u0107 w swym wyrazie mniejsze odmiany szpic\u00f3w. Staj\u0105 si\u0119 te\u017c coraz ni\u017csze i nie tak wydajne w ruchu jak d\u0142ugono\u017cne wolfspitze, ale nadrabiaj\u0105 zdecydowanie bujniejszym w\u0142osem, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wnym atutem wystawowym. Mo\u017cna stwierdzi\u0107, \u017ce wolfspitz przegra\u0142 sw\u0105 \u015bwiatow\u0105 karier\u0119 za spraw\u0105 holenderskiego kuzyna – keeshonda.<\/p>\n\n\n\n
Aktualny wzorzec FCI nie wskazuje na to, czy psy typu „wolf” czy „kees” s\u0105 bardziej preferowane i g\u0142\u00f3wnie od w\u0142a\u015bcicieli zale\u017cy w jakim kierunku rozwinie si\u0119 hodowla szpic\u00f3w wilczych w Polsce.<\/p>\n\n\n\n
– Artyku\u0142 zamieszczony w dwumiesi\u0119czniku kynologicznym ASKO (nr 1, 2, 3,4\/2004)<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wsp\u00f3\u0142czesny szpic wilczy to w zasadzie wynik hodowli dw\u00f3ch ras: wolfspitz i keeshond. Bezsprzeczne jest ich podobie\u0144stwo zewn\u0119trzne i charakter, ale pochodzenie i historia zupe\u0142nie inne. Obecnie potraktowane, jako jedna rasa: szpic „wilczy”, oceniane s\u0105 na tym samym ringu wystawowym te, kt\u00f3re wywodz\u0105 si\u0119 od wolfspitz\u00f3w i te bli\u017csze keeshondowi. W wyniku tak prowadzonej hodowli […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":21,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-44","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/magforce.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/44","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/magforce.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/magforce.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/magforce.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/magforce.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=44"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/magforce.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/44\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":345,"href":"https:\/\/magforce.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/44\/revisions\/345"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/magforce.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/21"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/magforce.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=44"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}